Në dritën e teorisë së tij të inkoshiencës, Frojdi, në fakt përparon në një fushë ende të pashkelur të interpretimit psikanalitik të artit dhe të personalitetit të artistit, duke kërkuar të analizojë natyrën e fenomenit krijues.
Ky vëllim përmban këto ese: Përgjigje ndaj një pyetësori mbi lexuesin dhe mbi librat e mirë (1907), Poeti dhe fantazia (1908), Një kujtim fëmijërie i Leonardo da Vinçit (1910), Motivi i zgjedhjes së peshtafeve (1913), Moisiu i Mikelanxhekos (1914), Një kujtim fëmijërie nga Poezi dhe vërtetësi e Gëtes (1917), Turbulluesi (1919).